قلب نیمه شب را گواه می گیرم

ثانیه هایی را که از عمرم دزدیدی

دعاهایی که به جای آمرزش وصالت را طلبید

مرواریدهای کمیابی که به بازار مکاره ات  فروختم

زخم هایی را که دانه دانه و با حوصله به قلبم نشاندی

سردی دستانت که گرمای وجودم را کاست

                                      همه را به ناز نگاهت بخشیدم

                                       همه را حلالت کردم

اما امروز که

دیگر دریچه قلبم به روی هیچ (چشم سیاهی) گشوده نمی شود

اینکه گرمای هیچ دستی یخ وجودم را آب نمی کند

اینکه هر عشوه ای مرا از هرزگی می ترساند

اینکه حلاوت هر وصالی مرا به یاد زهر خیانت می اندازد را

چگونه ببخشم.....

نه......نمی توانم

نفرین بر تو باد

به یاد عزیزی که به خاطر هیچ خود را باخت....

نگاهت را به آسمان بدوز.......

شاید که راهی بود.........